Wzajemne uznawanie środków przedprocesowych

Zbyt częste stosowanie i zbyt długi okres trwania tymczasowego aresztowania to jedna z głównych przyczyn przepełnienia zakładów karnych. W przypadku ryzyka ucieczki wobec podejrzanych niemających miejsca pobytu w państwie członkowskim, w którym trwa postępowanie, często stosuje się tymczasowe aresztowanie, podczas gdy w odniesieniu do podejrzanych mających miejsce pobytu w tym państwie wykorzystuje się środki stanowiące alternatywę dla tymczasowego aresztowania (poza zakładem karnym).

Transgraniczny nadzór wykonywania środków stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (poza zakładem karnym)

Zgodnie z ogólnymi przepisami prawa tymczasowe aresztowanie w toku postępowania sądowego należy uznawać za środek wyjątkowy, a kiedy jest to tylko możliwe wykorzystywać nieizolacyjne środki zapobiegawcze (poza zakładem karnym). Obywatele Unii Europejskiej, których podejrzewa się o popełnienie przestępstwa w innym państwie członkowskim, nie kwalifikowali się dotychczas do zastosowania środków alternatywnych z tego względu, że nie mieli miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, w którym byli uznani za podejrzanych.

Przyjęta w 2009 r. decyzja ramowa w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (europejski nakaz nadzoru) umożliwia państwom członkowskim UE wzajemne uznawanie nieizolacyjnych środków zapobiegawczych (poza zakładem karnym).

Zatem grecki sędzia może na przykład orzec, by obywatel szwedzki podejrzewany o popełnienie przestępstwa w Grecji zgłaszał się dwa razy w miesiącu na miejscowym posterunku policji w Szwecji, zamiast w Grecji. Pozwala to osiągnąć znaczne oszczędności oraz ograniczyć liczbę tymczasowo aresztowanych w całej Unii Europejskiej. Jednocześnie umacnia to prawo do wolności i zasadę domniemania niewinności w Unii Europejskiej oraz zmniejsza ryzyko nierównego traktowania osób, które nie mają miejsca pobytu w kraju, w którym są podejrzane o popełnienie przestępstwa.

Kiedy rozpoczyna się postępowanie sądowe, a podejrzany odmawia dobrowolnego stawiennictwa, może zostać przekazany pod przymusem (w drodze zastosowania europejskiego nakazu aresztowania) do kraju, w którym odbywa się postępowanie.

Państwa członkowskie zostały zobowiązane do dokonania transpozycji dyrektywy do prawodawstwa krajowego do 1 grudnia 2012 r.

Bardziej szczegółowe informacje dotyczące wdrożenia tego instrumentu w różnych państwach członkowskich można uzyskać tutaj.

Ostatnia aktualizacja: 22/07/2015

Stroną zarządza Komisja Europejska. Informacje na tej stronie nie muszą odzwierciedlać oficjalnego stanowiska Komisji Europejskiej, nie ponosi ona również odpowiedzialności za wszelkie informacje, dane czy odniesienia na niej zawarte. Więcej informacji na temat praw autorskich odnoszących się do stron UE znajduje się na stronie „Informacje prawne”.
W związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej Komisja dokonuje obecnie aktualizacji niektórych treści na tej stronie. Jeżeli dana strona zawiera treści, które nie zostały jeszcze dostosowane w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa, jest to niezamierzone i zostanie wkrótce skorygowane.

Twoje uwagi

Za pomocą tego formularza możesz przesłać nam swoje komentarze i uwagi na temat nowej strony